05-21-2026, 09:51 AM
Hoewel een deel van de groep nog aan het (wild)kamperen is kwamen gisteren toch 12 renners opdagen voor een qua weer lekker ritje. In Wageningen waren ondergetekende, Sjoerd en gastrijder Kenny Aberson de enigen. Maar al snel waren JP, Vera, Joop, Piet en verderop de Lunteren Boys (Fred en Jan T) ook weer van de partij. Voor de Boersberg sloten Jan W. en Harry B. ook aan, en dat betekende een redelijk homogeen gezelschap. Waarin Sjoerd en Kenny de nodige meters op kop reden.
Bij de eerste stop na de Warnsborn dook Robert Braam op. Na diens Gran Fondo met kwalificatie voor een WK in Japan leek uitrijden voor hem een gepaste strategie voor deze avond. Nou droom lekker door op dit punt was de conclusie voor de rest. Hij nam meteen de boel op sleeptouw tot aan de voet van de Emmapyramide. Vanaf daar waren Jan en Fred de dominante mannetjes. De rest volgde min (Harry) of meer.
Wat daarna gebeurde is eerder vertoond maar niet altijd zo compleet uitgevoerd. Op weg naar de Steeg reed Robert met Joop er vandoor. Bij het kruisen met de klimmende Bus-groep na het Rozenbos was er wel een near mis met Flip. Deze keek nogal verontwaardigd, maar had volgens Robert met goed timen de problemen kunnen voorkomen (je hoeft geen voorrang te nemen.....). Daarna verdween hij met Joop in het wiel langzaam in de verte en ze rondden samen het Rozenbos en de Snippendaal. Daarbij werkte de cruise control van Robert wel voor hemzelf, maar voor Joop waren de stijgende delen best pittig, begreep ik van de piloot.
Zelf verteerde ik de klimmetjes best OK. De aanmoedigingen van Jan op de Snip waren welgemeend maar hij was toch de betere daar.
We bewonderden Joop bij de rustplek en gingen vervolgens achter JP aan, die in de Bus bleek te zijn gestapt. Windje tegen achter Robert aan was best pittig en op de Koningsweg moest Joop (met Harry en Vera) zijn inspanningen bekopen: eraf gewapperd. Dus met 8 door tot het frietkot, waar Robert besloot zijn diensten aan de achterblijvers aan te gaan bieden. Bij de stoplichten bij de Planken Wambuis gingen Jan en Fred niet in op het aanbod om mee naar Renkum te toeren. Dus met 5 door. Piet zei iets over de trein halen en warempel: bij aankomst in Wolheze begon de boel te knipperen. Sjoerd en ik negeerden oranje en wachtten daarna braaf aan de overkant. Waar Robert weer aansloot en zo werd een bekend scenario opgezet. Robert sleurt, de rest haakt op de wenkbrauwen aan, Robert kijkt om en houdt even in en dan gaan we weer. Mijn herstelvermogen is nog steeds prima, dus toen bij de laatste aanzet ook Piet eraf moest kon ik door en zo was de verbazingwekkende conclusie dat het nog altijd lukt om het lijf in prima staat te houden.
Bij de eerste stop na de Warnsborn dook Robert Braam op. Na diens Gran Fondo met kwalificatie voor een WK in Japan leek uitrijden voor hem een gepaste strategie voor deze avond. Nou droom lekker door op dit punt was de conclusie voor de rest. Hij nam meteen de boel op sleeptouw tot aan de voet van de Emmapyramide. Vanaf daar waren Jan en Fred de dominante mannetjes. De rest volgde min (Harry) of meer.
Wat daarna gebeurde is eerder vertoond maar niet altijd zo compleet uitgevoerd. Op weg naar de Steeg reed Robert met Joop er vandoor. Bij het kruisen met de klimmende Bus-groep na het Rozenbos was er wel een near mis met Flip. Deze keek nogal verontwaardigd, maar had volgens Robert met goed timen de problemen kunnen voorkomen (je hoeft geen voorrang te nemen.....). Daarna verdween hij met Joop in het wiel langzaam in de verte en ze rondden samen het Rozenbos en de Snippendaal. Daarbij werkte de cruise control van Robert wel voor hemzelf, maar voor Joop waren de stijgende delen best pittig, begreep ik van de piloot.
Zelf verteerde ik de klimmetjes best OK. De aanmoedigingen van Jan op de Snip waren welgemeend maar hij was toch de betere daar.
We bewonderden Joop bij de rustplek en gingen vervolgens achter JP aan, die in de Bus bleek te zijn gestapt. Windje tegen achter Robert aan was best pittig en op de Koningsweg moest Joop (met Harry en Vera) zijn inspanningen bekopen: eraf gewapperd. Dus met 8 door tot het frietkot, waar Robert besloot zijn diensten aan de achterblijvers aan te gaan bieden. Bij de stoplichten bij de Planken Wambuis gingen Jan en Fred niet in op het aanbod om mee naar Renkum te toeren. Dus met 5 door. Piet zei iets over de trein halen en warempel: bij aankomst in Wolheze begon de boel te knipperen. Sjoerd en ik negeerden oranje en wachtten daarna braaf aan de overkant. Waar Robert weer aansloot en zo werd een bekend scenario opgezet. Robert sleurt, de rest haakt op de wenkbrauwen aan, Robert kijkt om en houdt even in en dan gaan we weer. Mijn herstelvermogen is nog steeds prima, dus toen bij de laatste aanzet ook Piet eraf moest kon ik door en zo was de verbazingwekkende conclusie dat het nog altijd lukt om het lijf in prima staat te houden.